
O’tgan yili shu kunlarda Janubiy Qirg’iziston qon va olov ichida yondi. Aniqrog’i, 2010-yilning 10–25-iyun kunlari qurollangan to’dalar Qirg’izistonning O’sh va Jalolobod viloyatlaridagi o’zbeklar yashovchi mahallalarga hujum qilib, yuzlab uy-joylarni vayron qilishdi. Turli manbalarga ko’ra, vahshiyona hujumda ikki mingdan ortiq inson o’ldirilgan. Ularning aksariyati o’zbeklardir. Qirg’iziston muvaqqat hukumati qatliomni to’xtatish uchun hech qanday chora ko’rmagani oqibatida ko’z ko’rib quloq eshitmagan xunrezliklar ro’y berdi: besh yashar qizlar zo’rlandi, erkaklar tiriklayin yoqildi, boshlar kesib to’pdek tepildi…
Bular hududda sodir bo’lgan vahshiyliklarning ayrimlari, xolos.
Bir yil burun sizni qon yig’latgan bu voqealar ehtimol bugun xotirangizdan butkul ko’tarilgandir?! Zotan, inson bolasi unutuvchandir. Qorni to’yganda och yurgan kunlarini esdan chiqaradi. Xudo mushkulini oson qilganda, shukr qilishni bilmaydi.
Biz bu dahshatli manzaralarni qayta ko’z oldingizga keltirib, yarangizni yangilamoqchi emasmiz. Mintaqadagi hali ham hovuri pasaymagan millatlararo adovatni yana kuchaytirish niyatimiz ham yo’q. Faqat o’sha mudhish voqealarda halok bo’lgan birodarlarimizni, millatdoshlarimizni yodingizga solib, ular haqqiga yana bir bor xayrli duo qilib qo’yishingizni istadik, xolos.
Shu maqsadda “Qurbon bo’lgan o’zbeklar xotirasi uchun” Facebook harakat oyligini tashkil etishga qaror qildik. Sizdan ushbu harakat oyligida ishtirok etishingizni va shu oylik doirasida bir-ikki vazifani amalga oshirishingizni istaymiz. Bular juda oson va bir necha soniya ichida bajarish mumkin bo’lgan vazifalardir.
Birinchidan, halok bo’lgan millatdoshlarimizga ta’ziya ramzi sifatida Facebookdagi profil suratingizni bir oy davomida halok bo’lgan o’zbeklar xotirasi uchun yasalgan maxsus xotira surati bilan almashtirishingizni istaymiz. Surat yuqorida keltirilgan.

Aziz vatandoshlarim. Sizlarga, sizlarning farzandingiz Boymirza Hayit murojaat qilmoqdadir. Aziz vatandoshlarim, 52 yil vatandan judolikda, Vatandan tashqari uzoq mamlakatlarda yashadim, millatim deya tushundim, butun borlig’imni, g’oyamni, vujudimni va fikr-hayotimni millatimizning taqdiri, o’tgan kunlari va kelajakdagi istiqboli deb, faoliyatlarda bo’lindim. Tabiiy, muhojirlikning achchiq-chuchuk shartlari, Vatansizlik, boshqa millatlar orasinda yashashlik, qiyin bir holda faoliyatlarda bo’linmoq tabiati ila oson bo’lmagan bir masala edi. Alhamdulillo, Vatan deb, millat deb, ya’ni uning ozodligini talab etib, uzoq yillar harakatda… Qo’lda qalam bilan maydonda bo’lib kelindi. Vatanimning bir farzandi sifatida ko’p-ko’p haqoratlarni men Sovetlar Ittifoqining matbuotlaridan va Turkistonimizdagi matbuotlardan, ayniqsa, sovet kommunist matbuotlaridan, yozuvlaridan, kitob va risola hamda maqolalaridan ko’rgan bo’ldim. Fikrlarimga qarshi yoki mening shaxsimga qarshi 436dan ortiq kitoblar, risolalar, maqolalar yozildi va buningda barobar televideniye va radiolarda, qurultoylarda, mening fikrimga qarshi, ayniqsa shaxsimga qarshi hujumlar, tuhmatlar, ig’volar yuritildi.
Rivoyat: Uzun kechalarda ayvonga chiqib olis yulduzlarga termulganimda: “Shu miltir yulduzlardan narida nima bor ekan?” – deb o’ylardim. Balkim yana yulduzlar bordir. U yulduzlarning ortida-chi? Nima bor ekan? Endi bilaman – qorong’ulik bor, cheksiz-tubsiz zulmat bor… Qorong’ulik izlab, yulduzlardan nariga borish shart emas – uyingizdagi chiroqni o’chirsangiz bas, hammayoq zim-ziyo bo’ladi, darhol zulmat yetib keladi, chiroqlari o’chgan yurtlarga.